İnsana en çok söyleyemedikleri zarar verir.
Ruhun öyle güzel ki, yakışmıyordu ihaneti seven bedenine…
Sana cümlelerimin sıcak tarafını verirsem, içimde verdiğim savaşı kaybederim.
Yapamadıkları değil, yazabildikleriydi canımı yakan.
Bazen boş sokaklar eşliğinde ölürüz.
Bir kitabı okurken yanında, gözlerine dalmalı, gördüklerinle yeni bir hayat yazmalı…
Bir rüzgar çıkmaya görsün içimizde. Fırtınaya dönüp, yön değiştirecek gibi kalbin.
Bazen yolda yürürken bir düşünce kaçıyor gözüme, ağlıyorum.
İpi boynuma geçirmek gibi veda konuşmasına girişin.
Birinin senden ayrılmasına değil de benliğinin senden ayrılmasına endişelen.
Hadi diyelim bu dilinden dökülen son cümlelerin. Peki ya içinde kurdukların?
İnsanın içini ısıtabilen yalnızca bir kişidir. Soğuktan donarak ölmek istemiyorsan, yorganını açma başkalarına.
Kalp kapağı gibi açılıp kapanıyor senin için yazdığım yazıların saklı durdugu defterin kapağı.
Eğer kısa cümlelerimden beni anlayamayıp, uzun cümleler kurmamı bekliyorsan, lütfen uzak dur.
Bana, bir tanrı var şah damarım kadar yakın, bir de sen.
